Ordu ili, Ulubey ilçesi, Fındıklı köyü;  

Köyümüzün kuruluş tarihi ve kurucuları bilinmemekte olup; ilçe tarihimiz ve kuruluşu ile ilgili bilgiler köyümüzle ilgili bilgilere ışık tutacak niteliktedir. Ulubey ilkönce, şimdiki Ulubey’in güneyinde bulunan Bahaettin köyünde kurulmuştur. Kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Belde sâkinlerinin, Gölköy’ün Şimşirlik köyünde çıkan Taun (Veba) hastalığı dolayısıyla Gölköy’den Ulubey’e göç ederek geldikleri söylenir. Yine, ilçemize bağlı Durak Köyü çok eski yıllarda göçen insanlar için uğrak yeri olmuş, köyümüzün bazı sülaleri Durak Köyünden köyümüze geldiklerini anlatmıştır.
1884 tarihinde, yani Ordu – Sivas yolu açılana kadar Bahaettin köyü yerleşme merkezi iken, köy yeni açılan yolun kıyısına nakledilmiştir. Bahaettin’e ilk defa gelenler Türk Beylerinden Uluğ Bey isminde bir oymak beyinin yönetiminde geldiklerinden, yeni kurulan beldeye bu beyin ismine izafeten Ulubey adi verildiği söylenir.
Ulubey İlçesi, çevresiyle birlikte Perslerin, Büyük İskender’in Selevkilerin, Romalıların, Bizanslıların, Pont ve Rum Krallıklarının egemenlikleri altında yaşamıştır. Beylikler devrini müteakip Osmanlı İmparatorluğu’nun idaresi altına girmiştir.
Cumhuriyetin ilanınâ kadar küçük bir bucak durumunda olan Ulubey, zamanla gelişmiş, Ordu Merkezi’ne bağlı bucak iken 1.4.1958 tarihinde ilçe haline getirilmiştir.
Fındıklı köyümüz ise Ordu-Ulubey-Gölköy-Mesudiye-Sivas yolu güzergahında, şimdiki Kireçkuyusu mevkiinde bulunan Hanı ile tanınıyordu. Eskilerin anlattığına göre ise, şimdiki Ulubey ilçe merkezi yerine, düz bir arazi yapısına sahip olması hasebiyle Akpınar ve Fındıklı köylerinin ilçe merkezi olması düşünülmüş; ancak köyün ileri gelenlerinin istememesi üzerine şimdiki yere kurulmuştur. Bu da ilçe merkezinin bugün kurulu olduğu tepelerin dışına doğru sarkmasına ve yayılmasına engel olmuş, büyümesini engellemiştir.

1-BÖLGENİN GENEL OLARAK TANITILMASI

(a) ULUBEY’İN TARİHÇESİ :



Ulubey toprakları, Oğuz boylarının Anadolu’ya göç etmeye başladıkları X1 ve X11,y.y.
kadar boştu. 1071 Malazgirt zaferinden sonra Türk boylarına mensup aşiretler ve oymaklar tarafından yerleşim yeri oldu. Emir danişmente, büyük Selçuklu devletlerindeki ”İkta” geleneğine uygun olarak Ulubey çevresindeki topraklar verildi. X1V.y.y.ortalarında XV.y.y. başlarına kadar Mesudiye merkezli kurulan Hacı Emiroğulları beyliğine katıldı.

Osmanlı sultanlarından Yıldırım Beyazıd’ın Karadeniz bölgesinde bulunan beylikleri idaresi altına almasından sonra, Mehmet Çelebi’nin “Anadolu birliğini kurma” teşebbüsleri sonucunda Ulubey’den Mesudiye’ye kadar uzanan iç bölgelerde Osmanlı topraklarına katılmış oldu. Fatih Sultan Mehmet Han’ın 1455 yılında Ulubey topraklarını tımar olarak dağıtması sonucunda bir Türkmen beyinin adını alarak Sevdeşlü namı diğer Uluğbey’lü nahiyesi oldu. 1547 yılında Ulubey nahiyesi adını aldı.1958 yılına kadar nahiye olarak kaldı. ve 1 nisan 1958 günü ilçe oldu. 1958 martında ilk belediye teşkilatı kuruldu ve 23 Şubat 1958 günü ilk belediye seçimi yapıldı.Halen Ulubey ilçesine bağlı 35 köy ve 6 mahalle olmak üzere ceman 41 adet yerleşim birimi bulunmaktadır.

(b) COĞRAFİ DURUM:

Ordu-Sivas karayolu üzerinde ve Canik dağları yamacında kurulmuş olan Ulubey ilçesi 256 km2 lik idari sınıra sahiptir. 586 m. Yükseklikte yer alan ilçe kuzey batıda Perşembe, batıda Gürgentepe, güneyde Mesudiye,Güney batıda Gölköy,Güney doğuda Kabadüz ilçeleriyle komşudur.

Dağlık bir yapıya sahip olan ilçede Karadeniz ikliminin bir uzantısı olan ve her mevsim yağışlı olmakla beraber yağışların kış mevsiminde kar, yaz mevsiminde ise yağmur şeklinde düştüğü bir iklim görülmektedir.

Uygun iklim ve yağış koşullarına bağlı olarak bitki örtüsü tarıma uygun alanlarda fındık,tarım dışı alanlarda ise yörenin asil bitki topluluğunu oluşturan geniş yapraklı karma ormanlardır.Akarsu ağının fazla zengin olmadığı ilçede melet ırmağı ve bu ırmağın kolu olan Sarpdere dışında önemli bir akarsu yoktur.
Fındıklı Köyümüz Akpınar, Doğlu, Sayaca, Cevizlik, Kumrulu köyleri ve Ulubey ilçe merkeziyle sınırdır. İsminden de anlaşılacağı üzere köyümüzün hakim bitki örtüsü fındıktır. Mezarlık, mera kenarlarında karma ağaçlardan oluşmuş ormanlarımız mevcuttur. Ordu-Ulubey karayolu güzergahında bulunan köyümüzün köy içindeki yolları dar ve stablizedir. Köyde yaşayan sülaleler, Topçuoğulları, Karamanoğulları, Abdaloğulları, Caferoğulları, Gençağaoğulları, Postoğulları, Hatipoğulları, Sarı Hüseyinoğulları, Kara Hüseyinoğulları, Doranoğulları, Memişoğulları, Mürtezaoğulları, Kalaycıoğulları, Töngelcioğulları, ….

(c) SOSYAL YAPI :

İlçe insanları sıcak ve sevecendir. Bu ilçenin küçük olması nedeniyle ailelerin birbirlerini yakınen tanımaları etkilidir. 2000 yılında yapılan son nüfus sayımına göre ilçe nüfusu yöreden yapılan göçlerle azalmıştır.Bu azalmada etkili olan diğer nedenler nüfus planlaması konusunda yapılan çalışmaların başarıya ulaşmasıdır. İlçe nüfusu fındık hasat mevsiminde geçici artış göstermektedir. Son yıllardaki ekonomik sıkıntılardan dolayı sosyal yapı etkilenmiş akraba aile ilişkileri gerilemiştir. İnsanlar ekonomik yönden çeşitli alanlara yönelerek yeni işler edinmişlerdir. Bu yöneliş özellikle Ordu il merkezinde İstanbul’da ve yurtdışında yoğunlaşmıştır.

Eğitime önem verilmesine rağmen ekonomik yönden etkilenen insanlar göçlerle yöreden ayrılarak çoğu okulun kapanmasına böylece eğitim gören insan sayısının azalmasına neden olmuştur. Bu göçler nedeniyle ilçede orta yaş ve ileri yaş gurubu insanların çok olduğu görülmektedir. Halk genellikle örf ve adetlerine önem vermekte düğün,nişan ve mevlit gibi faaliyetlerin eski canlılığı ile devam ettiği görülmektedir.
Köyümüzde, evlerin sahipleri genellikle evlerini bahçelerinin bir köşesine yapmışlardır. Bu yüzden evler arası mesafe oldukça uzaktır. Ancak belli yerlerde kabileler toprakları paylaştıkça yeni evlerini birbirine yakın yapmışlar ve mahalleler oluşturmuşlardır. Örneğin, Camıyanı, Hanyanı, Topço, Töngelco, Mürtezo Mah. vb kurulmuştur. Köyün çocukları ve gençleri değişik yöresel oyunlar oynanmaktadır; çelik-çomak, çötre, kuş yuvası, mahkeme vb.
Köyün İlkokulu (ve okul lojmanı) bulunmasına rağmen okul çağındaki çocukların az olması sebebiyle taşımalı eğitim yapılmakta, Akpınar’daki okula gitmektedirler. Köyün iki camisi, imamı (ve imama ait lojman) ve mezarlıklarındaki mescidi mevcuttur. İçme suyu şebekesi, elektriği ve telefon hattı mevcuttur. Ancak dağınık bir yerleşme olduğu için kanalizasyon sistemine de ihtiyaç olmadığından kanalizasyonu yoktur.